Parti liderlerini, elli altmış yaşıma kadar hangi partiden olursa olsun farklı görmüşümdür; daha vatansever, daha dürüst, bilgili, toplum çıkarını kendi çıkarlarının üstünde gören gibi özellikleri içinde taşıyan kişiler olarak görürdüm. Yaşım ileride olmasına rağmen iyi niyetli çocukça düşünceydi. Son on beş yirmi yılda fikrim değişti. Belki de olayları iyi gözlemem ve değerlendirmem fikrimi değiştirmem için iyi bir nedendi.   Ne bilirdim güç yandaşları türeyecek devlet olanaklarını kendi lehlerine kullanacaklar, hukuk tanımayacaklar, demokrasi tanımayacaklar önlerine geçeni silip süpürecekler.  Ne bilirdim kişisel hırs, kin ve ihtirasları uğruna kendi partilerine çelme takacaklar.   Ne bilirdim yolun sonu yaklaşınca, bebek katili, terörist başı derken idam ipini savurduğu kişiye bu kez de önder diye sahip çıkacağı aklımın ucundan bile geçmezdi.  Lafı uzatmayalım,  Siyaset bilimi allak bullak. Hukuk ve adalet hararetli bir şekilde tartışılıyor. Sağlık dersen öyle. Eğitim yaz boz tahtası. Ekonomide hayat pahalılığı almış başını gidiyor. Enflasyon iyice kronikleşmiş durumda.   Kavga dövüş gırla gidiyor. Kimin eli, kimin cebinde belli değil. Karanlık yolda vuran vurana. Düzene koyacak olana aşk olsun!  “Politika satranç oyununa benzer karşı tarafın yapacağı hamlesini sezip oynayacağın taşı düşünmen lazım”. İyi bir liderin önsezili, öngörülü, iyi gözlemci ve iyi oyun kurucu olması gerekiyor. Ortada ne hamleler dönüyor, ne kuyular kazılıyor. Dalkavukları ayırt edemeyen lider kolayca mat oluyor.  Atatürk’ün taşıdığı özelliklerden bir parça da olsa üstünde bulunduran bir lidere hasret mi kalacağız? Hüseyin SEYFİ