Özellikle son zamanlarda içte ve dışta yaşanan olaylar vah vah dedirten cinsten. Başta ABD’yi ele alırsak Venezuela’dan başlayan Mafya tarzı dayılıkla gece yarısından sonra devlet başkanını karısı ile birlikte yataktan kaldırıp kaçırılışı, çocukken duyduğumuz eşkıya masallarına benzedi.   Trump eskiçağ kahinleri gibi rüyaya yatıp ne görürse onu uyguluyor gibi. Kah kendini Mehdi, kah dünyayı kurtaran adam ilan ediyor. Tiyatro oynuyor, bir gün dans ediyor, ertesi gün parmak sallıyor. Jest ve mimik hareketleri başarısız bir oyuncu.   Sahi, dünya böyle mi yönetiliyor? İran’a karşı tavırlarına ne demeli? Güreşe çıkacak pehlivanın perdahlanması sanki…  Çin, Rusya, Amerika, birleşip dünyayı kendi aralarında pay etseler dünyanın gıkı çıkmayacak desek abartılı olmaz. Yanlarına İngiltere, Japonya, Almanya’yı da alsalar tadından yenmez ve kimse gup diyemez.  Ya küçükler? Onlar birbirini yemekle meşgul olurlar. Küçük kalmanın doğal özelliği mi?  Kimi kendini dünya lideri ilan eder, kimi kendini dev aynasında görür. “Aslı yok yaylasında sürülerim var benim” Alıcısı olmasa iri iri yalanlar satılır mı? Git, il il delegeleri dolaş ve ikna et demiş, dolaşmış delegelerin çoğu. oğluna kızına iş istemiş. Bu, suç olarak görülmüş.  Yahu, bu güzel ülkede politika öteden beri böyle yürür be kardeşim! Evet işsiz oğluna kızına iş ister vatandaş. Seçim, umut kapısıdır.   Belediyeler hangi partiden olursa olsun arpalık olarak görülür. İçlerinde dürüstleri pek yaşatmazlar. Kıskaca alıverirler.  Operasyonsa operasyon, tüm belediyeleri kapsamalı. Değilse, inandırıcı asla olamaz.  Havanda su mu dövdük?  Ortaokul 3. Sınıftayım. Akşam gazetesinde okuyucu köşesinde ufak bir yazım çıkmıştı. İlçe kaymakamı ve ilçe doktoru yerlerinden olmuştu. Demirel zamanıydı. O yaşta kendimi muhalif görüyordum. Ona rağmen adalet vardı. Hüseyin SEYFİ