Sanırım 1990 yılının sonlarıydı. Tarihini hatırlamıyorum. TRT 1’de yayınlanan Yansıma programına telefonla katılmıştım. Önce telefonda ön görüşme yapıldı. Bir süre sonra aradılar ve canlı yayına bağlandık. Konu, Türkiye’nin ekonomik sıkıntıları ve enflasyon problemi idi. “Enflasyona Türk halkını alıştırdılar. Ülke enflasyonsuz idare edilmiyor.” Anlamında bir şeyler söylemiş ve hükümeti eleştirmiştim. Kimse beni gözaltına alıp sorguya çekmedi. Ülkede enflasyon da olur, hayat pahalılığı da. Vatandaş bunu eleştirebilir, yolsuzluk duyumları varsa bunu ortaya koyabilir. Yazarak, oturumlara katılarak, sokak röportajı vererek, sosyal medyayı kullanarak içini döker. Kimi de yönetimden gayet memnundur, yönetimi över göklere çıkarır. Bu demokrasinin başlıca kurallarından biridir. Bir zamanlar ülkenin gerçek gündemi terördü. Şimdi hayat pahalılığı enflasyon ve emekli maaşları, asgari ücret, gelir dağılımında aşırı dengesizlik. “Her mahallede bir milyoner yaratma fikrinin yerini trilyonerler aldı desek fazla abartı olmaz herhalde. Televizyon kanallarına bakıyorum, muhalifler, sürekli enflasyondan hayat pahalılığından bahsediyorlar, sanki oraya hapsolmuş gibiler. Yandaş kanallarda her şey güllük gülistanlık ya da Amerika şöyle vuracak, böyle vurdu. Tartışanlar aynı kişiler ve ağızlarında aynı laflar. Muhalif ve iktidar yan yana gelemiyor. İktidar yanlıları yan yana gelmekten korkuyor gibiler. Hatırlıyorum, Uğur Dündar yönetmişti Kılıçdaroğlu genel başkan değildi, AKP’nin önemli bir adamını istifa etmek zorunda bırakmıştı. O programdan sonra durum değişti gibi. Bir daha karşılıklı çıkan olmadı. İktidar ve muhalefet parti yöneticileri çaylarını yudumlayarak bir masa etrafında toplansa canlı açıkoturumlara katılsalar, bizler de heyecan içinde ağzımız açık dinlesek iyi olmaz mı? Hüseyin Seyfi