Çanakkale Savaşları öncesinde, savaş sırasında ve savaş sonrasında erlerin, komutanların ve ailelerinin birbirlerine ydığı mektuplar var. Bu mektupların bir kısmı orijinal haliyle Gelibolu Müzesi’nde sergilenmekte. Bende de günümüz Türkçesine çevrilmiş bazı mektupların fotokopileri mevcut. Onlardan bilinen bir tanesini aynen aktarmak istedim. Çanakkale köylerinden her gün yüzlerce genç savaşa katılmak üzere birliklerinde toplanmaktadır. Acemi askerlerin eğitim ve teçhizatı tamamlandıktan sonra cepheye gönderilmektedir. Yüzbaşı sırrı Bey, İkindi vakti yeni gelenleri teftiş ederken bir tanesinin saçının bir tarafının kınalanmış olduğunu görür ve takılır, “Hiç erkek kınalanır mı” Mehmetçik, “Buraya gelmeden evvel anam kınalamıştı komutanım” der ve sebebini bilmediğini söyler. Komutanın isteği üzerine anasına mektup yazar ve niçin saçını kınaladığını sorar. Anasından gelen mektup şöyledir; Gözümün Nuru Hasan’ım, Köyümüzde rahat rahat oturalım mı? Vatan sevgisi içimizde alev alev yanıyor. Sen, ecdadından babandan aşağı kalamazsın… Ben senin anan isem, beni ve seni Allah yarattı. Vatan büyüttü. Bu vatan seni besledi. Bu vatanın ekmeği iliklerinde duruyor... Sen bu ailenin seçilmiş bir kurbanısın. Hasan’ım söyle zabit efendiye, bizim köyde kurbanlığa ayrılan koyunlar kınalanır. Bende seni vatana kurbanlığa adadım. Bu yüzden saçını kınalamıştım… Gözlerinden öperim.