Bazı insanlar vardır; sosyal medyada yok gibidir. Tatildeyken denizi paylaşmazlar, kahveleri soğur ama fotoğrafı çekilmez, doğum günleri sessizce geçer. Hayatlarında bir şeyler olur ama ekranlara düşmez. Günümüzde bu durum neredeyse bir “eksiklik” gibi algılanır. Oysa belki de tam tersidir. Sosyal medyada paylaşım yapmayan insanlar genellikle görünürlükle var olmayı seçmezler. Onlar için yaşamak, kayda geçmekten daha kıymetlidir. Bir anın gerçekliği, kaç kişinin gördüğünden değil, nasıl hissedildiğinden anlaşılır. Bu yüzden mutlu olduklarında kanıt sunma ihtiyacı duymazlar; üzgün olduklarında da bunu kalabalıklara anlatmazlar. Bu kişiler çoğu zaman iç dünyası geniş insanlardır. Duygularını sergilemek yerine sindirmeyi, paylaşmak yerine anlamayı tercih ederler. Her düşüncenin herkese ait olmadığını bilirler. Sessizlik, onlar için boşluk değil; bir alan, bir koruma biçimidir. Bir diğer neden de bilinçli bir mesafedir. Sosyal medyanın sürekli karşılaştıran, yarıştıran ve hızlandıran yapısına karşı alınmış sessiz bir karardır bu. “Herkes gösteriyor, ben de göstereyim” refleksine kapılmamak, günümüz dünyasında azımsanmayacak bir dirençtir. Paylaşmamak, bazen kendini korumaktır. Elbette bu insanların hayatında da başarılar, kayıplar, sevinçler vardır. Sadece alkışa ihtiyaç duymazlar. Onaylanmak yerine dengede kalmayı, görünmek yerine derinleşmeyi seçerler. Belki de bu yüzden daha az bilinirler ama daha çok hissederler. Sosyal medyada paylaşım yapmayan insanlar çağın gerisinde değildir. Aksine, çağın hızına bilinçli olarak ayak uydurmamayı seçmişlerdir. Herkesin bağırdığı bir yerde susmak, bazen en güçlü cümledir. Ve belki de şunu hatırlatırlar bize: Yaşanan her şey paylaşılmak zorunda değildir. Bazı anlar, sadece yaşanır