Hayat bazen bizi evimizden, alıştığımız düzenden ve konfor alanımızdan uzaklara götürür. İş seyahatleri, tatiller, ziyaretler ya da zorunlu yolculuklar… Fakat bazen öyle anlar olur ki, insan kendi evinde olmadığı halde kendini evindeymiş gibi hisseder. Belki bir otel odasında… Belki bir pansiyonun sade ama huzurlu atmosferinde… Belki de hiç bilmediği bir şehirde, yabancısı olduğu sokakların ortasında… Çünkü “ev” dediğimiz kavram, çoğu zaman sandığımız kadar basit değildir. Ev sadece dört duvar, bir çatı ve tanıdık eşyalar demek değildir. Ev; huzurdur, güven duygusudur, rahatlıktır. İnsan bazen en lüks evinde bile huzursuz olabilirken, bazen küçücük bir otel odasında tarifsiz bir dinginlik bulabilir. İngilizcede buna yakın çok güçlü bir ifade vardır: A home away from home. Yani “evden uzakta bir ev.” Bu ifade, aslında çağımızın ruhunu da anlatıyor. Çünkü artık insanlar daha çok seyahat ediyor, daha çok yer değiştiriyor ve daha fazla farklı mekânlarda zaman geçiriyor. Fakat her gittiği yerde aradığı tek bir şey var: kendini ait hissetmek. Bir mekânın büyüklüğü, gösterişi ya da lüksü değil; insana verdiği his önemlidir. Eğer bir yerde omuzlarını gevşetebiliyor, derin bir nefes alabiliyor ve yabancılık çekmiyorsanız, orası bir anlamda sizin evinizdir. Belki de hayatın bize öğrettiği en önemli şeylerden biri budur: Ev, bazen bulunduğumuz yer değil; hissettiğimiz duygudur. Ve bazen insan, evde değildir… Ama evdedir.